Dit raakt mij, jeugdstaffers!
Al meer dan twintig jaar ben ik aanwezig op conventies en kampen: pastoraal betrokken bij het jongerenwerk. Vrienden vragen wel eens aan me: ‘Doe je dat nog steeds?’ Al nadenkend hierover realiseerde ik me: ik doe nog steeds mee, omdat het me raakt.
Inzet
Het raakt me als ik zie hoe jeugdstaffers zich inzetten en hoe groot hun toewijding is naar de kinderen. Hoe ze ieder kind aandacht willen geven en er naar zoeken, hoe ze dat het beste kunnen doen. Ze gaan
dan toch maar voor een groep staan en doen het geestelijk gedeelte, bedenken een creatieve verwerking. Ze leren de kinderen bidden in de kring en zelfs met en voor elkaar. Dat betekent toch dat ze risico’s nemen, want je kunt afgaan. Niet echt natuurlijk, want de anderen vangen je op. En de enige weg om te leren is toch vaak eerst ontdekken, dat je wat te leren hebt.
Er mogen zijn
Op conventies en in kampen proeven we met elkaar iets van wat Jezus bedoelde: dat we er mogen zijn. Dat we, komend uit heel verschillende kerken en achtergronden, toch samen optrekken, samen lachen, samen huilen, samen bidden. Samen geloven, dat we zo ook meebouwen aan de komst van zijn Koninkrijk. Grote woorden? Ja! Maar het is waar.
Jeugdstaffers scheppen voorwaarden waardoor jongeren gaan zien, dat geloven iets is wat ze kunnen betrekken op hun eigen leven. Ze proeven Gods aanwezigheid op conventies en in kampen.
Wegwijzers
Staffers kunnen voor jonge mensen wegwijzers naar God zijn. Dat bleek bij voorbeeld op een bonte avond in een kamp, waar vier jongens een lied zongen voor de jeugdstaf. In de coupletten kwamen alle staffers aan bod en kregen ze complimenten: de één voor zijn kookkunst, de ander omdat ze zong als een nachtegaal, anderen vanwege hun vriendschap met hen en God, weer een ander voor zijn grappen. Het refrein was steeds weer: ‘Heer, wij danken U voor deze staf’.
Ontdekken
Kinderen proeven Gods aanwezigheid en doen ontdekkingen op conventies. Ze ontdekken, dat ze best vrienden kunnen maken, dat ze goed zijn in spelletjes of in de playbackshow, dat ze hun problemen bij God kunnen brengen en dat bidden helpt. Een jongen zei het zo: ‘Je wordt er lichter van.’
Een vriendin van mijn zoon vertelde, dat haar zus (14 jaar) zo graag naar een kamp zou willen. Ze durfde niet, want ze had zo’n exceem. Toen zei mijn zoon: ‘Dan moet ze naar een kamp gaan, dat de CWJ organiseert. Daar accepteren ze iedereen zoals hij is!’
Zo belandde dit meisje in een zwalkkamp,. Ze was volkomen onbekend met het geloof en ze had een prachtige week! Geweldig, hoe de staf dit heeft opgepakt.
Vertrouwen
Het raakt mij: het vertrouwen van de staffers in God, de tijd die zij geven. Ook hoe zij liefde geven aan anderen, terwijl ze zelf ook teleurstellingen en moeilijkheden hebben.
Ik hoop nog lang geraakt te worden door hun enthousiasme, vriendschap, improvisatietalent, inzet en geloof !
Tony Kalma (pastoraat CWJ-staf)