Chakika 1 2006
Voor het eerst mee op chakika als staffer. Aangekomen op het kampterrein kreeg ik een 'oja-ervaring'. Maar toch: 8 jaar geleden, toen ik als kind mee was op chakika, leek het terrein veel groter... Na een goede toerustingsdienst, een vergadering, wat laatste voorbereidingen en nog één goede nachtrust, kwamen maandagochtend de kinderen. Ik vond het geweldig om te bedenken dat je een week met ze op mocht trekken, plezier met ze te maken, ze te leren kennen en hen God te laten leren kennen. Naast alle spelletjes, geestelijke gedeeltes, lofprijzingsdiensten, bosspelen, de bonte avond en de voorbededienst was er veel tijd voor een gesprek, lekker dansen (chi-chi-wa...), gek doen en lachen. Het is zo gaaf om plosteling uit het niets een knuffel van een kind te krijgen of te zien hoe een ouder kind een jongere helpt met bijvoorbeeld badminton of voetbal. Om te zien hoe ze elkaar en ons als staf leren vertrouwen, steeds meer over zichzelf vertellen en van zichzelf laten zien. Hoe ze meespelen met de sketches: tegen een staffer die net Sam heeft gespeeld in een toneelstukje en nu weer in normale kleren aan tafel komt zitten: He, nu heb je net Sem, Sam en Jozef gemist!
De week ging eigenlijk veel te snel, van mij hadden ze allemaal nog wel een weekje mogen blijven.. Maar nee, zaterdagochtend stonden daar toch echt alle ouders om hun kinderen weer op te halen. 's Middags thuis aangekomen is het wonderbaarlijk stil om me heen. Het was goed.